Kako Kina planira da protivničkoj odbrani ne ostavi vrijeme za oporavak

Ruski analitičar Jurij Barančik smatra da se iza kineskog razvoja nazire model ratovanja u kojem protivniku neće biti dozvoljeno da se oporavi između dva napada.

Takav pristup na prvi pogled podsjeća na blickrig, ali se od klasičnog brzog prodora kopnenih snaga suštinski razlikuje. Kineski koncept, prema njegovom tumačenju, počiva na neprekidnom ponavljanju izviđanja, udara i nove procjene situacije.

Jedan talas otkriva protivničku odbranu, sljedeći udara po onome što je otkriveno, dok novi senzori već prate kako neprijatelj pokušava da popravi štetu.

Vrijeme između tih ciklusa tako postaje važnije od pojedinačne snage jednog napada. Strana koja uspije da novi udar pripremi brže nego što protivnik može ponovo da sastavi svoju odbranu dobija sve veću prednost sa svakim narednim talasom.

Odbrana poslije napada mora ponovo da se sastavi

„Ovo nije blickrig. Blickrig podrazumijeva brzi proboj, koncentraciju snaga i kolaps odbrane u kratkoj operaciji“, navodi Barančik.

Prema njegovoj procjeni, pristup koji razvija Narodnooslobodilačka vojska Kine ne mora da počiva na jednom odlučujućem napadu. Mnogo je važnije održavati takav tempo dejstava da protivnička strana neprestano kasni jedan korak.

Poslije masovnog raketnog ili bespilotnog udara posao branioca tek počinje. Potrebno je ustanoviti koji su objekti pogođeni, provjeriti rad radara i komunikacija, dopuniti lansere raketama, premjestiti preživjele sisteme protivvazdušne odbrane, dovesti novu municiju i ponovo povezati komandnu mrežu.

Slični procesi mogu se pratiti i u savremenim sukobima u Ukrajini i na Bliskom istoku. Odbrana koja dobije dovoljno vremena između dva velika napada može obnoviti značajan dio svojih sposobnosti.

Međutim, novi udar koji stigne usred tog procesa može zateći sisteme tokom premještanja, lansere bez municije, promijenjene položaje i komandne strukture koje još nisu ponovo uspostavile potpunu sliku bojišta.

Prvi talas ne mora ništa da uništi

Početak takve operacije mogao bi da pripadne najjeftinijim sredstvima. Barančik navodi izviđačke dronove, mamce i jurišne bespilotne letjelice čiji prvi zadatak nije nužno uništenje važnog cilja.

Njihova pojava primorava protivvazdušnu odbranu da reaguje. Radari se uključuju, lanseri otvaraju vatru, komunikacione veze postaju aktivne, a položaji koji su do tada bili prikriveni počinju da se pojavljuju u elektronskoj i izviđačkoj slici.

Tada nastupa sljedeći dio ciklusa.

Identifikovani radari i lanseri mogu biti napadnuti na položajima ili tokom premještanja, dok se istovremeno gađaju pravci kojima stižu municija, gorivo i zamjenski sistemi.

Izviđanje se pritom ne završava lansiranjem drugog talasa. Dronovi i drugi senzori nastavljaju da prate šta je preživjelo, gdje se oprema premješta i na kojim mjestima odbrana pokušava da zatvori nastale praznine.

„Treći talas udara će dokrajčiti sve što nije uništeno prethodna dva napada“, ocjenjuje Barančik.

Vještačka inteligencija skraćuje najvažnije vrijeme u ratu

U takvom sistemu vještačka inteligencija nema samo ulogu autonomnog pilota koji prepoznaje tenk ili bira metu. Prema Barančikovom tumačenju, mnogo važnija je njena sposobnost da ogromnu količinu podataka pretvori u novu odluku dovoljno brzo da protivnik ne stigne da reaguje.

Čovjek može kontrolisati ograničen broj bespilotnih sistema i pratiti ograničenu količinu informacija. Operacija u kojoj istovremeno učestvuju stotine ili hiljade dronova, radara, sredstava elektronskog ratovanja, raketa i izviđačkih senzora brzo prevazilazi mogućnosti klasične komandne strukture.

Automatizovani sistem mogao bi da razvrstava ciljeve, povezuje podatke različitih senzora, procjenjuje rezultate prethodnog udara i određuje gdje treba usmjeriti sljedeća sredstva.

Rezultat jednog napada tako gotovo odmah postaje početna informacija za naredni.

Brzina donošenja odluke tada postaje svojevrsno oružje. Odbrana možda još raspolaže radarima, raketama i ljudstvom, ali ih ne može organizovati dovoljno brzo da zaustavi sljedeći ciklus napada.

Kineska industrija kao ključ masovnog rata dronovima

Barančik upravo kinesku proizvodnu bazu vidi kao drugi veliki dio ovog koncepta. Masovno bespilotno ratovanje zahtijeva ogromne količine letjelica, elektronike, motora, kamera, komunikacione opreme i drugih komponenti.

Prema podacima koje navodi, Kina proizvodi oko 80 odsto svjetskih multirotorskih dronova i njihovih komponenti. Pored industrijskih kapaciteta, zemlja raspolaže sopstvenim razvojem vještačke inteligencije, snažnom elektronskom industrijom, potrebnim resursima i velikim iskustvom u masovnoj proizvodnji.

„Ratovanje dronovima je masovni industrijski rat. Kada je riječ o proizvodnji dronova, Kina je svjetski lider“, naveo je Barančik.

Ruske mogućnosti u istim oblastima ocijenio je znatno skromnije, tvrdeći da Moskva u najboljem slučaju raspolaže približno trećinom ukupne kombinacije kineskih proizvodnih, tehnoloških i upravljačkih kapaciteta.

Sljedeća faza mogli bi biti kopneni roboti

Njegova procjena budućnosti ide dalje od rojeva letećih dronova.

Barančik očekuje da bi u narednih približno pet godina desetine hiljada kopnenih robotskih sistema mogle postati sastavni dio Narodnooslobodilačke vojske Kine, a možda čak i jedan od glavnih elemenata pojedinih borbenih formacija.

U takvom modelu prvi talas više nije zamišljen da sam dobije bitku. Njegov zadatak je da otkrije protivnika i otvori prostor za drugi udar, dok treći talas stiže prije nego što protivnička odbrana uspije ponovo da se organizuje.

Suština koncepta zato nije samo u količini dronova ili snazi pojedinačnog udara, već u brzini kojom se čitav ciklus – od otkrivanja cilja, preko napada, do procjene učinka i novog udara – može ponavljati bez predaha, piše OružjeOnline.