Trišić Babić: Republika Srpska neće prihvatiti tuđu istoriju kao svoju
Republika Srpska neće da ratnu diplomatiju Sarajeva iz perioda 1992–1995. prihvati kao sopstvenu, niti da je Ministarstvo inostranih poslova BiH retroaktivno uvrsti u „zajedničku“ istoriju. To je poruka v. d. direktora Kancelarije za međunarodnu saradnju Republike Srpske Ane Trišić Babić u kolumni koju prenosi RTRS.
Povod je tzv. monografija „Diplomatija Bosne i Hercegovine 1992–2022. godine“, koju MIP predstavlja kao institucionalni pregled trideset godina spoljne politike. Za Banjaluku ta konstrukcija ne stoji. Diplomatija vođena iz Sarajeva do Dejtona nije zastupala institucije Republike Srpske, nije branila njene interese i nije izražavala volju srpskog naroda.
O zajedničkoj diplomatiji današnje BiH, ističe Trišić Babić, može se govoriti tek od Dejtona. Tek tada entititet i član Predsjedništva iz Republike Srpske ulaze u okvir u kojem se vodi spoljna politika. Sve prije toga pripada ratu i odvojenim diplomatijama tri strane.
„Diplomatija koja je iz Sarajeva vođena od 1992. do 1995. godine nije bila diplomatija Republike Srpske. Ako nekome nije jasno, to je bila ratna bošnjačka diplomatija“, navela je.
Sarajevo, kaže, ima pravo na sopstveno sjećanje. Nema pravo da to sjećanje, novcem i pečatom zajedničkih institucija, proglasi diplomatskom istorijom Republike Srpske.
Posebno ističe spor Bisere Turković i Elmedina Konakovića oko iste knjige: ko je formirao radnu grupu, ko je trošio budžet, ko je odnio materijal i pod čijim je imenom objavljen. MIP je, prema Konakoviću, utvrdio značajna podudaranja institucionalnog materijala i publikacije Turković; ona optužbe odbacuje i najavljuje pravne korake. To, piše Trišić Babić, ostaje njihov čaršijski spor. Problem Republike Srpske počinje tamo gdje oboje pretpostavljaju da diplomatija BiH od 1992. automatski obuhvata i Srpsku.
„Ne predstavlja. I tu nema nikakve nedoumice.“
Ako su tačni navodi o budžetskom novcu i privatnoj upotrebi institucionalnog materijala, traži finansijsku, pravnu i, gdje ima elemenata, krivičnopravnu provjeru. Politicki još važnije joj je to što Konaković osporava privatizaciju knjige, a zadržava njenu političku konstrukciju kao hronologiju cijele BiH.
Kancelarija za međunarodnu saradnju, zaključuje, postoji da Republika Srpska govori sama, direktno i bez posrednika, a ne da moli mjesto na marginama tuđih knjiga.
„Mi ne tražimo pravo da drugima određujemo njihovu istoriju. Ali jednako odlučno odbijamo da njihova istorija, njihov politički pogled i njihova ratna diplomatija budu predstavljeni kao naši. Republika Srpska nije fusnota u sarajevskom razumijevanju Bosne i Hercegovine.“
