Zašto Sarajevu smeta mirna Bosna?
Bosna i Hercegovina, tri decenije nakon potpisivanja Dejtonskog mirovnog sporazuma, i dalje je talac retrogradnih politika koje počivaju na negaciji realnosti. Posljednji istupi ministra odbrane Zukana Heleza o ukidanju entiteta, fantazmagorične ideje Mustafe Cerića o tzv. “bosanskoj pravoslavnoj crkvi”, te uznemirujući snimci militarizacije iz Bužima, nisu izolovani incidenti. To je sinhronizovana kampanja kojom se testira izdržljivost Republike Srpske i dejtonske arhitekture mira.
Političke iluzije i ustavna zbilja
Izjava Zukana Heleza o potrebi ukidanja entiteta tipičan je primjer političkog diletantizma zamotanog u plašt lažnog patriotizma. I dok čak i bošnjačka javnost prepoznaje “šuplju priču” namijenjenu lokalnim izborima, ne smije se zanemariti opasnost takve retorike. Kako podsjećaju zvaničnici iz Banjaluke, Republika Srpska je trajna kategorija, potvrđena međunarodnim ugovorom čiji su garanti najmoćnije sile svijeta. Pozivati na njeno ukidanje znači direktno pozivati na rušenje mira, jer BiH ne postoji bez svojih entiteta.
Duhovni inženjering putem NDH
Dok Helez udara na ustavne temelje, Mustafa Cerić poseže za opasnijim oružjem – pokušajem prekrajanja identiteta. Njegova ideja o “bosanskoj pravoslavnoj crkvi” neodoljivo podsjeća na projekte Ante Pavelića. Pravoslavlje u BiH nije “uvezeno”; ono je tu vijekovima kroz eparhije koje je osnovao Sveti Sava. Cerićev pokušaj da crkvu podredi “državnosti” prozirna je kopija propalih projekata iz Crne Gore i Ukrajine, koji donose samo podjele i nemir.
Bužimski folklor: Ratna uniforma kao “miroljubiva” poruka?
Dok se u Sarajevu vodi verbalni rat, u Bužimu se na lokalitetu Hasin Vrh sprovodi onaj vizuelni i psihološki. Ponovno okupljanje u vojnim uniformama, uz zelene beretke, ratne zastave i pokliče “Alahu ekber”, šalje jezivu poruku preostalim Srbima u Federaciji, ali i onima preko granice entiteta.
Posebno zabrinjava učešće mladih i djece u ovakvom ratnom folkloru. Dok se srpski narod konstantno nalazi pod lupom pravosuđa BiH za svaku izgovorenu riječ ili obilježavanje praznika, bužimske “Munje” prolaze u tišini. Kako ističu stručnjaci za bezbjednost, postrojavanje uniformisanih lica koja nisu dio zvaničnih Oružanih snaga ili policije predstavlja direktnu bezbjednosnu prijetnju.
Tišina koja odobrava
Najstrašnija u cijelom ovom mozaiku je tišina Tužilaštva BiH, SIPE i međunarodne zajednice. Selektivna pravda je najgori oblik nepravde. Ignorisanjem ratnohučkačke retorike iz Bužima i radikalnih istupa javnih ličnosti, institucije daju prećutnu saglasnost za dalje produbljivanje krize.
Republika Srpska, sa svojom institucionalnom snagom, ostaje jedini garant da se ovi “politički snovi” i “ratne simulacije” nikada ne pretvore u stvarnost. Poruka iz Banjaluke je jasna: o opstanku Srpske nema pregovora. Ona nije darovana, već krvlju i Dejtonom izvojevana realnost koju nikakve “munje”, ni sarajevske, ni bužimske, ne mogu ugasiti.
